وبلاگ شلم شووربا

حالمان بد نيست، غم کم می خوريم

کم که  نه! هر روز،  کم کم می خوريم

آب می خواهم ، سرابم، می دهند

عشق می ورزم ،  عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب !

از چه بيدارم نکردی ، آفتاب ؟!

 

خنجری بر قلب بيمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نا مرد بر پشتم نشست

از غم نامردمی ، پشتم شکست

عشق ، آخر، تيشه زد بر ريشه ام

تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق،  اگر اين است" مرتد" می شوم

خوب، اگر اين است من" بد "می شوم

بس کن ای دل ، نابسامانی بس است

کافرم ! ديگر مسلمانی ،  بس است

در ميان خلق ،  سردرگم شدم

عاقبت آلوده ی مردم ،  شدم

بعد از اين،  با "بی کسی "خو می کنم

آنچه در دل داشتم  ، رو می کنم

نيستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم  ، بت پرستم  ، بت پرست.

بت پرستم ، بت پرستی کار ماست

چشم مستی ، تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب ، تر می کنم

طالعم شوم است ،  باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام

راه دريا را چرا گم کرده ام !؟

قفل غم بر درب سلولم ، مزن

من خودم  ، خوشباورم،  گولم مزن

من نمی گويم که ، خاموشم مکن

من نمی گويم ،  فراموشم مکن

من نمی گويم که با من ،  يار باش

من نمی گويم مرا غمخوار باش

من نمی گويم ، دگر گفتن ، بس است

گفتن اما هيچ ، نشنفتن ، بس است

روزگارت باد، شيرين ، شاد باش

دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه ، در شهر شما ياری نبود ؟!

قصه هايم را خريداری نبود؟!

وای...رسم شهرتان بيداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود

از در و ديوارتان خون می چکد

خون من ، فرهاد ، مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شومتان

خسته از همدردی مسمومتان

اينهمه خنجر ، دل کس خون نشد ؟!

اين همه ليلی کسی مجنون نشد ؟!

آسمان خالی شد از فريادتان

بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن ، گر نباشد پيشه ام

بويی از فرهاد  ، دارد تيشه ام

عشق از من دور ، پايم لنگ بود

قيمتش بسيار،  دستم تنگ بود

گر نرفتم، هر دو پايم خسته بود

تيشه گر افتاد ، دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد ؟ نه.

فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه.

هيچ کس از حال ما پرسيد ؟ نه.

هيچ کس اندوه ما را ديد ؟ نه.

هيچ کس اشکی برای ما نريخت

هر که با ما بود، از ما می گريخت...

چند روزی هست، حالم دید نی است

حال من از اين و آن پرسيدنی است

گاه ، بر روی زمين زل می زنم

گاه ، بر حافظ، تفال می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت

" ما ز ياران چشم ياری داشتيم ..........................  خود غلط بود آنچه می پنداشتيم "

شاعر این شعر رامتاسفانه فراموش کرده ام.

                                                                                                         

نوشته شده توسط شلم شووربا در |  لینک ثابت   •