شنبه پنجم اسفند 1385
میشه ما تخته سیا شیم؟
این خاطره از یکی از دوستان عزیزه که همیشه مطالبش را میخونم و مثل خیلی ها نظر نمیدم. میشه احساس نوجوانی را در شعر ضعیف ولی زیبای دخترکی عاشق پیشه دید.شاید خوشتون بیاد! و شاید یاد دوران نوجوانی بیافتین به یاد روزهای بی اینترنتی ، بی وبلاگی و بیخیالی
اون قدیماکه آموزشگاه داشتم یه دانش آموزدختری بود.عاشق یکی ازمعلماش شده بود.این شعررونوشته بود داده بوددست طرف.بیچاره معلمه کف کرده بود! بخونید:
آقا اجازه! میشه ما تخته سیا شیم؟
تا غرق گرد و خاک دستخط شما شیم؟
میشه بشیم گچ لای انگشتاتون آقا؟
تخته سیا رو پر کنید تا ما فنا شیم!؟
میشه بشیم گرد و بشینیم رو کلاتون؟
محکم بتکونید ما رو پخش هوا شیم
آقا اجازه! میشه ما مبصر شیم امروز؟
هروقت دلمون خواس بگیم برپا و پاشیم
زنگای تفریحم میشه توی کلاس موند؟
ما دلمون میخواد همه ش همینجا باشیم
آقا! کلاس اول و دوم نداره !
عصرا چرا با اولّا اینجا نباشیم؟!
دکتر میگه قلبم مثه دیکته م ضعیفه!
میشه ما شاگرد خصوصی شما شیم؟
آقا اجازه! اول تیره! چطوری...
سه ماه تابستونو از شما جدا شیم؟
تا بستونا کجا کلاس میذارین آقا؟
استخر؟ اجازه؟ میشه ما تخته شنا شیم؟!!!
